Bu aralar hayat fazla hizli, bir o kadar da mutlu gidiyor. Buyuk degisimler geciriyorum, geciriyoruz ailecek. 2015’den 2016’ya gecerken Seattle'daydik, yilbasi gecesi soylemistim bu yil hizli olur diye. Olsun, yeter ki saglik da olsun yaninda.

En guzel gelisme, 25 Mart’da kendi ailemizi kurmak icin attigimiz ilk adimdi. Ben Amerika’dan, esim (15.06.2016 itibari ile) Ingiltere’den geldi o hafta sonu, ilk aksam bir tanisma yemegi yendi aile arasinda, pek keyifliydi. Surec en cok da aileler icin guzellesiyordu, yillar oncesine dayanan tesadufler guzel bir dostlugun temellerini atiyordu. Yedik, ictik, eglendik, gulduk, konustuk, eskiler yaad edildi bolca. Basariyla atlattik ilk tanismayi. Biliyorduk bundan sonrasi daha kolaydi. Boylece, zaten 1 Kasim 2008’de birbirimize verdigimiz sozu, aileler bizler adina onayladi ve duyurdu, guzeldi, yasanmaya deger bir andi, hafizama kazidim.

Bir hafta sonra San Francisco’ya geri dondum, hala yapilmasi gerekenler vardi. Okul bitmemisti ve muhakkak bitmeliydi. Varir varmaz yogun bir tez yazma surecinin icinde buldum kendimi. Aynada gordugum kadariyla uc tel sacim beyazlamisti fakat ben kararliydim. Bu okul zamaninda, iki yilda bitecekti ve ben Mayis ayinda mezun olacaktim. Dugun tarihimizi 20 Agustos’a almistik bile, Haziran ayinda da nikah, herseyi planlamistik. O gunlerde ne kadar azimli bir insan oldugumu farkettim. Uyumadim, pek yemedim, bolca kafein tukettim, akittigim gozyaslari da cabasi. Esimin ve ailemin sevgisi, destegi ile ustesinden geldim bu surecin. 3 Mayis’da tezimi basariyla savundum, 25 Mayis’da teslim ettim. Tarifi zor bir sevinc, gurur, ozguven bu. Iki bucuk yildir Amerika’daydim ve burada olus sebebimdi yuksek muhendis olabilmek. Bunu basarmis olabilmek, gercekten tarifi zor bir mutluluktu. Bitis cizgisini ilk gecen maraton kosucusunun sevinciyle aldim belgemi. Mezuniyet torenim AT&T Park’daydi. Sevgilim elinde kamera, tum gun, her animi kaydetti. Allahim! Ne buyuk mutluluktu yasadigim... Tez hocamin, iki yilda masterini bitiren ilk ogrencisi olmustum. Bu yuzden biraz (baya) zorlastirmisti bu sureci bana. Ama ben gozlerimden alevler sacarak savastim onunla. Bu emek benimdi, kimselere vermezdim, vermedim de!

Tabi ki bir seyahati fena halde haketmistik. Arizona’yi kucaklamaya hazirdik. Uc gunluk bir geziydi bu, ama en unutulmazlar arasina girdi. Onunla dunyanin ucuna giderim o ayri… Ver elini Grand Canyon, Antilope Canyon, Horseshoe Bend, Phoenix, Flagstaff. Cok keyifli bir jeoloji turu yaptik.

Sonra valizlerimi toplamak icin son kez, ogrenci olarak San Francisco’ya dondum.

Turkiye’ye donmek dusundugumden daha kolay olmustu. Aileme, sevgilime, yeni hayatimiza kavusmak icin sabirsizdim…